Szukany produkt
 
Wydawnictwo 

Kategorie

 
 

Informacje

 
 
220 wzorów i ściegów irlandzkich
220 wzorów i ściegów irlandzkich
Romby, warkocze, skosy, plastry miodu, wzory płaszczyznowe, motywy i wzory tła

 

Autor: Praca zbiorowa
Tytuł: 220 wzorów i ściegów irlandzkich
Tytuł oryginału: The Harmony Guides: 220 Aran Stitches
Tłumaczenie: Katarzyna Tryc
Rok wydania: 2005
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: miękka
Format: A4
Ilość stron: 96
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 83-7243-441-7
Wydawnictwo: RM
 
  • Opis
  • Spis treści
 

220 WZORÓW I ŚCIEGÓW IRLANDZKICH

 

Zbiór ściegów i wzorów irlandzkich, w tym romby, warkocze, skosy, plastry miodu, wzory płaszczyznowe, motywy i wzory tła.

Polecamy także: 250 ściegów na drutach; Robótki na drutach; Szydełkowanie. 275 splotów

    

Ten poradnik opisuje najbardziej dekoracyjne, a przy tym modne i znane na całym świecie wzory irlandzkie. Krótki wstęp przybliży ci historię tych tradycyjnych ściegów. Poznasz dwa sposoby ich opisywania: tekstowy i za pomocą schematów. Nauczysz się także czytać tabele objaśniające kombinacje wzorów.

We wstępie zostały też zebrane szczegółowe instrukcje wykonania warkoczy, skosów, kuleczek i innych trudniejszych elementów i zilustrowane odpowiednimi rysunkami. Dowiesz się także, jak obliczyć, ile oczek musisz nabrać, i jak modyfikować gotowe wzory. Pozostała część książki zawiera zdjęcia, schematy oraz instrukcje wykonania ponad 220 motywów irlandzkich.

Wszystkie występujące w nich skróty i symbole zostały wyjaśnione we wstępie. Na końcu poradnika znajdziesz kilkanaście opisów kombinacji wzorów wraz ze zdjęciami. Wyjaśnią ci one, jak łączyć motywy i wzory irlandzkie w kombinacje, aby powstały niepowtarzalne swetry.

Wyspy Aran leżą w pobliżu zachodniego wybrzeża Irlandii, u wejścia do zatoki Galway. Największe z nich to Inishmore, Inishmaan oraz Inisheer. Stanowią jeden z kilku ostatnich ośrodków kultury celtyckiej, a ich mieszkańcy nadal mówią po gaelicku.

Wyspy oddziela od lądu stałego Ocean Atlantycki. Zbudowane są z szarego wapienia, który w czasie epoki lodowcowej został wymyty przez lodowce. Pozostała na nim jedynie cienka warstwa gleby i dlatego warunki do uprawy roli są trudne. Ludzie zamieszkują Arany od prawie czterech tysięcy lat i do niedawna zajmowali się produkcją rolną i rybołówstwem. Uzyskanie dostatecznych zbiorów i wyhodowanie kilku odmian bydła i owiec odpornych na ciężkie warunki wymagało mnóstwa pracy. Mieszkańcy wysp do użyźniania gleby wykorzystywali morskie wodorosty, a nawet przywozili torf ze stałego lądu. Poletka ogrodzili kamiennymi murkami, aby chronić cenną ziemię. W małych płóciennych kajakach, zwanych Currachs, stawiali czoło nieprzewidywalnemu i często nieprzychylnemu Atlantykowi. Służyły do połowów oraz utrzymywania połączenia ze stałym lądem. Współcześni rybacy z Aranów nadal używają tych małych, niepozornie wyglądających łodzi. Do pracy w surowym środowisku potrzebowali ciepłej, dobrze chroniącej i praktycznej odzieży. Te wymagania przyczyniły się do powstania tradycyjnego swetra irlandzkiego. Wbrew obiegowej opinii, że dzierganie jest zajęciem typowo kobiecym, na Aranach do obowiązków kobiet należy przędzenie włóczki, natomiast robienie na drutach jest zarezerwowane dla mężczyzn. Jako marynarze byli mistrzami w wiązaniu węzłów. Zajmowali się skręcaniem, splataniem i zwijaniem konopnych włókien, a przy okazji opracowali plecione motywy i warkocze wykorzystywane w ściegach irlandzkich.

Krąży wiele przypuszczeń na temat pochodzenia poszczególnych wzorów zdobiących irlandzkie swetry. Prawdopodobnie odzwierciedlają one elementy sztuki celtyckiej. W pierwszych wiekach naszej ery na skutek inwazji Rzymian, Anglów i Saksonów kultura i język Celtów zostały zepchnięte w odległe krańce Wysp Brytyjskich (do Walii, Szkocji. Kornwalii oraz Irlandii, w tym na wyspy Aran). Motywy charakterystyczne dla sztuki celtyckiej składały się ze skomplikowanych geometrycznych splotów i węzłów. Ich przykłady przetrwały na kamiennych krzyżach Irlandii i wschodniej Szkocji, w Księdze z Lindisfarne, Księdze z Kelis i być może w ściegach z Aran. Nie mamy pewności, jakie było znaczenie tych misternych wzorów, ale przeważnie występują w kontekście religijnym i dlatego sądzimy, że mają znaczenie mistyczne. Pojedyncza linia ciągła jest uznawana za symbol wieczności lub trwania. Tradycyjne interpretacje wielu irlandzkich ściegów mają na ogół wydźwięk religijny. Na przykład ścieg potrójny (4.17), który powstaje przez zrobienie trzech oczek z jednego i jednego oczka z trzech, symbolizuje Trójcę Świętą (Ojca, Syna i Ducha Świętego).

Początkowo wzorów nie zapisywano i można było się ich nauczyć jedynie przez naśladowanie. Przekazywano je z pokolenia na pokolenie w danej rodzinie. Podobno wyspiarze na podstawie wzorów na oryginalnych arańskich swetrach potrafią wskazać, z której rodziny wywodzi się ich twórca. Zwykle we wczesnych egzemplarzach irlandzkiego dziewiarstwa jest wiele błędów, co sprawia wrażenie niestarannego wykonania. Przyczyną było to, że wzory odtwarzano z pamięci. O dziwo, bardziej skomplikowane ściegi są zazwyczaj wydziergane bezbłędnie. Przetrwały i rozpowszechniły się tylko wzory zapisane. Zastosowanie odpowiedniej metody notacji stanowi kluczowy element projektowania ściegów. Nowoczesne sposoby rozrysowywania pozwoliły na opracowywanie i wykonywanie dość złożonych wzorów irlandzkich.

Choć wyspiarze słyną z dziewiarstwa, nigdy nie zarabiali nim na życie. Zysk z ręcznie robionej odzieży jest nieproporcjonalnie mały w stosunku do umiejętności i czasu, jakiego wymaga jej wyprodukowanie. Mieszkańcy Aranów odnieśli jednak pośrednią korzyść z tej sławy - pomogła
im rozwinąć przemysł turystyczny. Wyspy mają wiele do zaoferowania tym, którzy są zainteresowani celtycką historią lub chcą uciec od stresów wynikających ze współczesnego trybu życia. Obecnie Arany mają regularne połączenia promowe ze stałym lądem, a na dwie największe wyspy można dotrzeć samolotem.

Współczesne wyroby dziewiarskie z Aranów są znane na całym świecie. Swetry irlandzkie, stanowiące wygodny ubiór do pracy, stały się też modne. Wzory i projekty odzieży opisano, więc odpowiednio wykwalifikowani dziewiarze z całego świata mogą wyprodukować „autentyczne" swetry irlandzkie.

Tradycyjnie stroje irlandzkie są dziergane z grubej kremowej wełny, zwanej Bainin (co w języku gaelickim oznacza mlecznobiały). Ze względu na swoje właściwości wełna świetnie nadaje się na odzież przeznaczoną do noszenia poza domem. Zapewnia dobrą izolację cieplną i pochłania wilgoć, nie sprawiając przy tym wrażenia mokrej.

Początkowo swetry robiono z niepranego surowca, zachowującego naturalne tłuszcze, które zwiększały wodoodporność odzieży. Wełna jest także elastyczna, dzięki czemu łatwo nadać jej kształt. Ma to znaczenie podczas przerabiania bardziej zawiłych wzorów irlandzkich, które wymagają modelowania, aby układały się płasko. Z tego powodu włókna sztuczne, niemające takich właściwości, nie zawsze nadają się do tego celu. Natomiast zastosowanie nietypowej włóczki, takiej jak moher lub bawełna, albo innego koloru może odmienić wygląd swetrów irlandzkich.

 

Data dodania produktu: 16 marzec 2007.