Szukany produkt
 
Wydawnictwo 

Kategorie

 
 

Informacje

 
 
abc wahadła praktyczne kompendium radiestezji dla początkujących i zaawansowanych
abc wahadła praktyczne kompendium radiestezji dla początkujących i zaawansowanych
Jakie wybrać wahadło, jak nauczyć się nim posługiwać, jak wahadłem zbadać mieszkanie i działkę?

 

Autor: Lesław Matela
Tytuł: abc wahadła praktyczne kompendium radiestezji dla początkujących i zaawansowanych
Rok wydania: 2006
Miejsce wydania: Białystok
Oprawa: miękka
Format: 145x205 mm
Ilość stron: 170
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 83-86737-61-1
Wydawnictwo: Studio Astropsychologii
 
  • Opis
  • Spis treści
 

DO KSIĄŻKI DOŁĄCZONE JEST WAHADŁO

Książka "ABC wahadła" w sposób klarowny i przejrzysty wprowadza czytelnika w świat praktyki radziestezyjnej z wykorzystaniem wahadła. Zdolności radiestezyjne posiada większość z nas. Dzięki tej książce, krok po kroku można nauczyć posługiwania się wahadłem, a później tę wiedzę zastosować w praktyce, wykorzystać na użytek własny i swoich najbliższych.

Również zaawansowani radiesteci mogą znaleźć tu wiele cennych informacji m.in. o różnego rodzaju specjalistycznych wahadłach (np. dokładny opis wahadła uniwersalnego) i ich zastosowaniu oraz nigdzie do tej pory nie publikowanych nietradycyjnych metodach pracy z wahadłem.

Czytelnik wraz z książką otrzymuje również dołączone do niej wahadło.

I ty możesz zostać radiestetą. Pierwsze kroki z wahadłem dla każdego

Co to jest radiestezja?

Radiestezja jest dziedziną wiedzy pozwalającą człowiekowi na wgląd w niewidzialny świat wibracji wokół nas. Badania wskazują, że ponad 75% ludzi potrafi, po odpowiednim treningu, posługiwać się wahadłem. Moja książka ma za zadanie nauczyć Państwa tej umiejętności, bądź ją udoskonalić. W książce „ABC wahadła”, zarówno początkujący, jak i zaawansowani, mogą znaleźć przejrzyste informacje i wskazówki dotyczące pracy z wahadłem. Opanowanie techniki posługiwania się wahadłem wiąże się z obudzeniem zdolności do odczuwania i badania świata niewidzialnych energii wokół nas. Radiestezja jest metodą badawczą zajmującą się wykrywaniem i badaniem różnego rodzaju promieniowań i oddziaływań, niedostrzegalnych gołym okiem, a często nie dających się zarejestrować nawet najnowocześniejszą aparaturą pomiarową. Nie należy w niej dopatrywać się niczego magicznego ani sensacyjnego. Decydujący w radiestezji jest człowiek, jego wrażliwość, zdolność koncentracji i umiejętność interpretacji odbieranych sygnałów. Wahadło, podobnie jak różdżka, jest jedynie wskaźnikiem odbieranych sygnałów. Sam termin radiestezja wywodzi się od łacińskiego słowa radius (promień) i greckiego aisthesis (wrażliwość). Tak więc radiestezja to wrażliwość na różnego rodzaju promieniowania i związana z tym sztuka ich wykrywania. Termin radiestezja wprowadził do obiegu w latach trzydziestych francuski ksiądz-radiesteta Alexis Bouly. Przedtem mówiono o rabdomancji albo po prostu różdżkarstwie i wahadlarstwie.


Czym jest praca z wahadłem?

Ważne jest, aby od początku naszych kontaktów z praktyką radiestezyjną zdać sobie sprawę, iż najważniejszy  w badaniach radiestezyjnych jest sam człowiek. To on właśnie spełnia rolę „urządzenia pomiarowego”, odbierającego różnego rodzaju promieniowania. Różdżka i wahadło pełnią tylko rolę wskaźników umożliwiających odczyt docierających do nas sygnałów. Zarówno do podświadomości człowieka, jak i sfery nadświadomości, dochodzi wiele informacji, które nie trafiają do sfery świadomej. Zakres odbieranej przez nas rzeczywistości może zostać znacznie poszerzony przez uświadomienie sobie tych sygnałów za pomocą metod radiestezyjnych. Najważniejsze jest odpowiednie zakodowanie sobie sposobu uświadamiania odbieranych informacji, czyli umówienie się z własną podświadomością lub nadświadomością. Najlepszymi radiestetami są właśnie ludzie, którzy posiadają dobry dostęp do swojej pod- i nadświadomości. Radiesteta nastawia się przede wszystkim na odebranie (jeśli się pojawią) określonych sygnałów oraz ustala, w którą stronę i w jakiej skali ma wychylać się różdżka lub obracać wahadło i co będzie oznaczała taka reakcja. Nie jest więc tak, że przyrząd potrafi reagować sam. Wychylenia różdżki czy obroty wahadła, powodowane są mimowolnymi drganiami ręki.

Fale elektromagnetyczne emitowane są przez wszystkie obiekty (martwą i żywą naturę) mające temperaturę powyżej zera bezwzględnego (-273° C). Wykorzystując to zjawisko zbudowano na potrzeby wojska tzw. radar pasywny. Tak więc radiesteci posiadają podobne właściwości do radaru pasywnego, polegające na selektywnym odbiorze wysyłanego promieniowania. Dzięki tej właściwości możliwe są zarówno poszukiwania geologiczne (ujęcia wodne, złoża minerałów), jak też odnajdywanie zaginionych osób i przedmiotów.

To tyle uwag ogólnych i teorii. Czytelników zainteresowanych sprawami teoretycznymi i badaniami naukowymi dotyczącymi zjawisk radiestezyjnych odsyłam do prac moich i innych autorów, zamieszczonych w bibliografii na końcu książki. W tej pracy najważniejsza jest praktyka. W pierwszym tomie naszej serii „ABC” skoncentrujemy się na praktycznych aspektach pracy z wahadłem. Rozpoczniemy od ćwiczeń podstawowych, następnie będziemy zwiększać stopień trudności, aż dojdziemy do zagadnień, które uzupełniają wiedzę nawet zaawansowanych radiestetów.


Warunki do pracy radiestezyjnej

Do ćwiczeń z wahadłem musisz znaleźć spokojne miejsce. W czasie tych ćwiczeń przyjmij wygodną postawę, plecy wyprostuj, bez względu na to czy stoisz, siedzisz, czy przeprowadzasz badania idąc. Staraj się nie krzyżować nóg ani rąk. Oddychaj spokojnie i miarowo. Pogłębienie oraz wyregulowanie oddechu pozwala zwalczyć autosugestię i dekoncentrację a także zapobiega błędom w pracy radiestezyjnej. Nie śpiesz się wykonując ćwiczenia z wahadłem. Śpiesząc się, nie uzyskasz poprawnych wyników. Jeśli czujesz się zmęczony, odłóż wahadło i odpocznij, a dopiero jak zregenerujesz siły, przystąp do ćwiczeń.


Wybór wahadła do pierwszych ćwiczeń

Do podstawowych ćwiczeń radiestezyjnych dla początkujących najlepiej nadaje się proste, drewniane wahadło. Najlepsze jest wahadło spiczaste, pomalowane na czarno. Jeśli jednak do pierwszych ćwiczeń nie będziemy dysponować gotowym, profesjonalnie wykonanym wahadłem, możemy je sporządzić samodzielnie. Używamy do tego zużytego bezpiecznika elektrycznego. Skierowujemy go spiczastym wierzchołkiem ku dołowi. Cienkim szydłem robimy z obu stron otwory w blaszkach bezpiecznika oraz przeciągamy przez nie bawełnianą nitkę. Po przeciągnięciu zawiązujemy na nitce (przed blaszkami) supełki z obu stron, aby bezpiecznik nie suwał się po niej. Nitka winna mieć ok. 25-35 cm. Pamiętajmy, iż w radiestezji używany przyrząd nie pełni decydującej roli. Wahadło, choćby wykonane z najdroższego kruszcu, samo nie będzie się poruszało. Pomiaru dokonuje zawsze człowiek, który potrafi wyćwiczyć w sobie umiejętność rejestracji niewidzialnych energii występujących w jego otoczeniu. To samo dotyczy sposobu odczytywania ruchów wahadła. Człowiek trzymający w ręku wahadło odbiera sygnały płynące z podświadomości, a w niektórych specyficznych sytuacjach też z nadświadomości. One właśnie powodują mimowolne drgania rąk przekładane na język ruchów wahadła. Co będą oznaczały ruchy prawo- i lewoskrętne, oscylacje lub krążenia ustala przed badaniami posługujący się wahadłem. Podkreślam to zdecydowanie, gdyż inaczej będzie nam trudno opanować podstawy radiestezji.


Znalezienie własnej długości fali

Pracę z wahadłem zaczynamy od lekkiego uderzenia go o brzeg stołu, ścianę lub jakiś mebel. Tak też kończymy pracę z wahadłem. Podczas pomiarów przy pomocy wahadła mamy do czynienia z różnymi energiami. Poprzez lekkie stuknięcie wahadła następuje jego oczyszczenie. Potrzebne to jest zarówno przed pracą z nim, jak i po. Pamiętajmy, aby zawsze w ten sposób zaczynać i kończyć nasze ćwiczenia.

Pierwszym krokiem, po rozładowaniu wahadła poprzez lekkie uderzenie, jest znalezienie własnej długości fali do pracy wahadlarskiej, czyli miejsca na nitce, w którym będziemy trzymali wahadło. W tym celu bierzemy lewą ręką wahadło tak, aby nitka zwisała w dół. Pod nitkę podkładamy prawą dłoń otwartą ku górze. Następnie układamy w niej nitkę wahadła w ten sposób, aby uniknąć jej poplątania. Zamykamy i obracamy dłoń do dołu. Kciukiem oraz palcem wskazującym prawej ręki chwytamy nitkę tuż przy zawieszeniu wahadła, natomiast pozostałymi palcami chowamy ją w dłoni (ilustr. 3.). Wahadło trzymamy w odległości 2-3 cm nad otwartą lewą dłonią. Prawą rękę, trzymającą wahadło, zginamy w nadgarstku i podobnie jak łokieć skierowujemy w dół. Rozluźniamy mięśnie, koncentrujemy się na czynności znalezienia najwłaściwszego dla nas miejsca do trzymania wahadła. Nastawiamy się na bierne oczekiwanie:
- w jakiej pozycji wahadło zacznie najlżej poruszać się w naszej ręce?
- gdzie znajduje się punkt na nitce odpowiadający długości naszej fali?

Powoli przesuwając palec wskazujący i kciuk prawej ręki wydłużamy zawieszenie wahadła. Zbliżając się do właściwego miejsca na nitce, wahadło zaczyna oscylować. W miarę wydłużania nitki natrafimy na punkt, w którym wahadło przejdzie do obrotów kołowych. W owym punkcie zawiązujemy węzełek na nitce, a jeśli wahadło posiada kolorowy koralik do zaznaczania długości fali radiestety, przemieszczamy go po nitce do danego punktu. Taki punkt będzie stałym miejscem, w którym będziemy trzymali wahadło. Ćwiczenie powtarzamy, aby upewnić się czy rzeczywiście znaleźliśmy najwłaściwsze miejsce na nitce. Może się zdarzyć, iż wahadło w więcej niż jednym miejscu „chodzi” lekko. Wówczas porównujemy kilka punktów przy założeniu: w punkcie odpowiadającym naszej długości fali wahadło obraca się najintensywniej. Właśnie owe miejsce na nitce zaznaczamy. Znalezienie owego miejsca nie tylko potwierdzi nasze zdolności radiestezyjne, ale i wskaże długość fali własnej.

 

Data dodania produktu: 01 grudzie 2006.