Szukany produkt
 
Wydawnictwo 

Kategorie

 
 

Informacje

 
 
historia architektury
historia architektury
Zarys rozwoju architektury w sposób przystępny dla szerokiego kręgu odbiorców

 

Autor: Ramon Rodriguez Llera
Tytuł: historia architektury
Tytuł oryginału: Breve historia de arquitectura
Tłumaczenie: Anna Wojdas
Rok wydania: 2008
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: twarde lakierowane okładki
Format: 200x295 mm
Ilość stron: 256
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 978-83-61048-35-0
Wydawnictwo: Buchmann
 
  • Opis
  • Spis treści
 

HISTORIA ARCHITEKTURY

Budynku nie można analizować jednorazowo, percepcja musi być dynamiczna, trzeba jednocześnie przyjrzeć się temu, co na zewnątrz i temu, co w środku. Na początku oceniamy to, co na zewnątrz, bryłę lub grupę brył - za pośrednictwem najważniejszej części, fasady. Następnie przechodzimy do wnętrza, do tego co zawiera się w murach, tego, co definiuje esencję architektury, jej autentyzm i oryginalność.

HISTORIA ARCHITEKTURY ukazuje zarys rozwoju architektury w sposób przystępny dla czytelników zainteresowanych tematem, pragnących poznać podstawowe nurty rozwoju tej dziedziny.

 

- Architektura starożytności
- Wczesna architektura średniowieczna
- Średniowieczna architektura chrześcijańska
- Architektura renesansu
- Architektura barokowa
- Architektura neoklasyczna
- Architektura XIX wieku
- Architektura XX wieku.

 

ARCHITEKTURA, W PODSTAWOWYM TEGO SŁOWA ZNACZENIU, OD POCZĄTKU DZIEJÓW LUDZKOŚCI I W KAŻDYM MIEJSCU NA ZIEMI, KOJARZY SIĘ Z FUNKCJAMI PRAKTYCZNYMI, ODNOSZĄCYMI SIĘ DO DOGODNYCH ROZWIĄZAŃ W TWORZENIU LUDZKICH DOMOSTW.

Znany jest legendarny, niemal mityczny, początek architektury. Sięga on odległych czasów, kiedy człowiek opuścił jaskinie i skonstruował pierwszą prymitywną chatę z gałęzi drzew i liści. Najpierw legenda, a później inżynier rzymski Witruwiusz (Vitruvius Pollio Marcus) potwierdzają wspólne przekonanie, że architektura odnosi się do dwóch aspektów. Jeden identyfikowany jest z procesem konstrukcji, drugi zaś wskazuje projektanta, ponieważ konstruktor prymitywnej chaty musiał ją wcześniej wymyślić.

Zamykając kwestię legendy, architektura w pierwotnym zastosowaniu wiąże się z ludzkim domostwem w ogólnym znaczeniu. Wynika to niezbicie z danych historycznych. Świadczą o tym również archeologiczne szczątki najstarszych zachowanych miast sprzed 5000 lat p.n.e., na terenach Mezopotamii (Ur, Unik), południowo-zachodniej Azji (Catal Huyuk, Ebla, Mari) i w starożytnych Indiach (Mohendżo-Daro, Harappa).

Jednak prymitywny budowniczy zmienił się w architekta, kiedy, zaspokajając własne potrzeby, skonstruował dom, a potem zaczął tworzyć monumenty ku czci bogów i domy dla innych. Potwierdzające ich istnienie pozostałości zachowują się zwykle w lepszym stanie, ponieważ do ich wznoszenia używano trwalszych materiałów i największego geniuszu twórczego. Tak więc źródło sztuki architektonicznej, podstawa do dalszego odtworzenia jej historii, tkwi w pragnieniu człowieka, by stworzyć dom bogów – inny, większy, technicznie bardziej złożony, konstrukcyjnie potężniejszy i trwalszy niż jego własny. Domem tym przez większość czasu w historii była świątynia, zastąpiona  potem  przez  pałac,  architekturę przemysłową oraz drapacze chmur...

Nie poddaje to w wątpliwość faktu, że zgodnie ze świadectwem archeologicznym, historia architektury ukazuje wysoki poziom, jaki osiągnęło budownictwo mieszkalne w niektórych nieistniejących już cywilizacjach, i proces organizowania ich siedzib zmieniających się w miasto. Tak naprawdę możemy cofnąć się aż do V wieku p.n.e. w poszukiwaniu pierwszego projektanta regularnych miast,  Hippodamosa z Miletu, filozofa i matematyka. Wraz z nim rzeczywistych kształtów nabrało historyczne znaczenie profesjonalnego architekta i urbanisty, jak również ogromnej wagi rozdział historii architektury jako historii miasta, jak napisał wielki włoski historyk G. C. Argan. Niemniej jednak wolimy kontynuować w naszej narracji wyróżnianie jednego aspektu historii, skłaniając się ku idei budynku monumentalnego, to znaczy ku badaniu tych kamieni milowych w architekturze, które tworzą pewną całość i zespoły. Człowiek-konstruktor nie ograniczył się do twórczego i zręcznego rozwiązania problemu własnego lokum, ale postanowił przekroczyć swoje ograniczenia i umieścił w idei monumentu najwyższe treści swojej cywilizacji. W nich rozpoznajemy wartości, znaczenie materialne i symboliczne i dzięki nim wciąż czujemy się przyciągani myślą o tym, kim indywidualnie czy zbiorowo byli ich projektanci i budowniczowie. Jedni i drudzy pomogą nam napisać
historię architektury.

Do analizy budynku nie podchodzi się jednak w ten sam sposób, co do jakiegokolwiek innego przedmiotu sztuki, na przykład obrazu, ponieważ jego natura jest bardziej złożona. Budynku nie widzi się jeden raz w jeden sposób, jego postrzeganie jest dynamiczne. Potrzebujemy planów, aby zrozumieć jednocześnie jego wnętrze i stronę zewnętrzną. Budynek historyczny przeszedł w ciągu wieków transformacje, odnowy i zmiany swojej oryginalnej formy. Podsumowując specyfikę jego studium, funkcja architektury utylitarna czy symboliczna jest decydująca w kwestii jej odczytania i oceny. Nadaje jej to wysokie znaczenie społeczne, ponieważ precyzyjnie odzwierciedla wartości właściwe społeczeństwu i czasom, w których powstała.

Oceniając budynek, zwykle najpierw dostrzegamy jego część zewnętrzną, w której ukazuje się nam jako bryła lub zbiór brył, niekiedy bardzo masywnych (piramidy, greckie świątynie), a kiedy indziej lżejszych i bardziej przejrzystych (katedra gotycka, szklane drapacze chmur). Wspomniana bryła ukazuje jego główne oblicze, zwykle za pomocą elewacji, uformowanej według systematycznej gry części zamkniętych i otwartych, pełnych i pustych, dominujących linii poziomych lub pionowych, rozmaitych ornamentów i użytych materiałów konstrukcyjnych etc. Na koniec pozostaje odkryć przestrzeń wewnątrz, obszar skrywany przez mury. Jest to doświadczenie wyjątkowe, które jednak definiuje najdalej skrywaną i intymną istotę architektury, jej prawdziwą osobliwość.

Książka ta nie jest skierowana do specjalistów z dziedziny historii architektury, ale do czytelników zainteresowanych tematem, pragnących poznać podstawowe nurty jej rozwoju. Celem autora nie jest podawanie znanych wydarzeń i faktów oraz przedstawianie ich jako czegoś nowego. Praca ta, ze względu na swoją naturę, po części przynależy do gatunku będącego ekstraktem tego, co już zostało napisane. Jednak już sam zasięg przedsięwzięcia zmusił do drastycznych selekcji. Przyjęto kryteria nieuchronnie uogólniające oraz ponaglające analizę i oceny, by jak najlepiej wykorzystać daną przestrzeń. Niemniej jednak dołożyliśmy wszelkich starań, by praca ta była jak najbardziej dydaktyczna. W tym celu użyliśmy schematów i planów budynków najbardziej symbolicznych dla każdego stylu i jasno przedstawiliśmy istotną terminologię. Przy datowaniu stylów, dzieł i ich autorów trzymaliśmy się kryteriów konwencjonalnych, mając na celu uzyskanie tekstu możliwie płynnego, daty zredukowaliśmy do tych niezbędnych. W przypadku autorów woleliśmy wskazać ich w odpowiadających im epokach, akcentując ich znaczące dzieła, jednak nie usiłując odtwarzać ich pełnych biografii; w tym celu odsyłamy do pozycji wymienionych w bibliografii i innych. Jeśli chodzi o dzieła, wskazane daty będą się zbiegać - na tyle, na ile jest to możliwe - z ich zaprojektowaniem lub rozpoczęciem prac.

Data dodania produktu: 24 padziernik 2008.