Szukany produkt
 
Wydawnictwo 

Kategorie

 
 

Informacje

 
 
atlas współczesnej architektury krajobrazu
atlas współczesnej architektury krajobrazu
Ponad osiemdziesiąt najnowszych i najwybitniejszych projektów związanych z kształtowaniem krajobrazu

 

Autor: Alex Sanchez Vidiella
Tytuł: atlas współczesnej architektury krajobrazu
Tytuł oryginału: The Sourcebook of Contemporary Landscape Design
Tłumaczenie: Anna Cichowicz
Rok wydania: 2009
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: twarde lakierowane okładki
Format: 230x300 mm
Ilość stron: 600
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 978-83-925890-1-3
Wydawnictwo: TMC
 
  • Opis
  • Spis treści
 

ATLAS WSPÓŁCZESNEJ ARCHITEKTURY KRAJOBRAZU

Ponad osiemdziesiąt najnowszych i najwybitniejszych projektów związanych z kształtowaniem krajobrazu.

Nieocenione źródło inspiracji dla projektantów, architektów krajobrazu i studentów wydziałów związanych z projektowaniem.

Jednym z przejawów geniuszu La Nótre"a jest to, że dzięki jego dziełom przechodzień może ujrzeć świat zaplanowany zgodnie z wolną od ograniczeń, artystyczną wizją przestrzeni. Przedłużywszy ogrody Tuileries, chciał uzyskać odpowiednią perspektywą, zaprojektował więc dodatkowo oś Champs-Elysees, która w tamtych czasach znajdowała się poza miastem i połączyła je z ogrodem i pałacem.

Dziś, po 350 latach, oś przechodząca przez Paryż stanowi niezastąpioną strukturę przestrzenną, niemające sobie równych narzędzie spajające dzielnice i kolejne etapy rozrastania się miasta. Oś na przedłużeniu ogrodów biegnie przez miasto wzdłuż brzegu Sekwany i kończy się na szczycie wzgórza Chaillot, łącząc bezpośrednio dwa punkty pierwotnej geografii Paryża.

Z ogrodami Tuileries z jednej strony i perspektywą wzgórza z drugiej (wzmocnioną najpierw na początku XIX wieku przez Łuk Triumfalny Napoleona, a następnie, pod koniec XX wieku, przez Arche de la Defense) oś wpisuje się idealnie w ciągłość przestrzeni miejskiej tkanej przez stulecia, która stała się bazą założenia miejskiego jako całości. Można powiedzieć, że miasto powstało na kanwie dzieła sztuki, które je poprzedzało.

Ten mistrzowski przykład pokazuje zakres, w jakim architektura krajobrazu może wyrażać skalę przestrzeni.

Niepostrzeżenie przechodzimy z jednego miejsca do drugiego, ale nie po prostu z jednej przestrzeni do następnej, tak jak z pokoju do pokoju, ale przede wszystkim przenosimy się do miejsca, które zawiera w sobie coś z tego poprzedniego. Skala tych nakładających się na siebie miejsc daje nam pojęcie o ciągłości świata. Operując we wszystkich skalach, architekci krajobrazu potrafią wpisać każdy projekt w kontekst otaczającej go przestrzeni.

Ci artyści muszą w swej pracy uwzględniać wiele czynników - przy planowaniu zagospodarowania przestrzeni, jak również przy opracowaniu atlasów krajobrazu - aby określić, jak dopasować się do charakteru danego miejsca i ustalić, co w nim dominuje. Poprzez analizę tego, co widzą, i wykorzystanie informacji o elementach naturalnych oraz stworzonych przez człowieka potrafią rozpoznać strukturę krajobrazu wykraczającą poza miejsce, w którym projekt ma być zrealizowany, i nadają mu określony charakter.

Dzięki zrozumieniu struktury krajobrazu i przyczyn, dla których dane miejsce ma taki, a nie inny charakter, architekci krajobrazu pomagają umieścić infrastrukturę w danym terenie - bez ich udziału mogłoby skończyć się to zeszpeceniem krajobrazu. Mają swój udział w planowaniu autostrad czy dróg szybkiego ruchu, dzięki czemu użytkownicy mogą podziwiać widoki, jakie oferują mijane tereny. Dziś ich zadanie polega również na umieszczaniu w krajobrazie elektrowni wiatrowych, tak aby się w niego wtopiły i nie popsuty widoku. Rozwój miast i budowa nowych dzielnic coraz bardziej pociąga architektów krajobrazu - wnoszą oni do zespołów projektantów (a wielu z nich jest także deweloperami) zrozumienie miejsca budowy i subtelnych zależności, które należy uwypuklić między bazą elementów naturalnych a przestrzenią zamieszkaną.

W ten sposób organizują kontinuum przestrzeni publicznej, wprowadzając stopniowo do miasta jego własną geografię - najpierw rzeki i ich brzegi, następnie wzgórza, zbocza górskie, rozległe horyzonty, a nawet wodę deszczową spływającą wzdłuż chodników. Wplatają w ścieżki codziennego życia zmysłową percepcję natury, której domagają się mieszkańcy miast. Wnoszą więc istotny wkład w stały rozwój urbanistyczny.

Parki i ogrody zawsze zajmowały poczesne miejsce w przestrzeni publicznej i są z gruntu założeniami miejskimi, wyznaczonym obszarem natury, ze ścieżkami, po których można poruszać się pieszo lub na rowerze. Dzięki wielu dziełom architektów krajobrazu zrealizowanym w przestrzeni publicznej miasta wzbogaciły się o ideę rozszerzenia kontekstu terytorialnego i zaczęły brać pod uwagę sfery stanowiące o istocie danego miejsca, zarówno pod względem natury, jak i historii.

Takie podejście do krajobrazu, podbudowane szlachetną sztuką ogrodów i zrozumieniem elementów naturalnych, jest w stanie zapewnić równowagę, ciągłość i definicję przestrzeni, z której możemy czerpać jeszcze większą radość, gdyż pomaga nam ono poczuć swoją jedność ze światem. W samej istocie ogrodu dostrzegamy tę szczególną misję powiązania ze sobą skal, ponieważ ogród od początku miał być odzwierciedleniem świata, a architekt krajobrazu - jego artystą.

Michel Collin, architekt krajobrazu D.P.L.G., konsultant do spraw środowiska miejskiego, autor projektu odnowy ogrodów miejskich, np. Parc de Buttes-Chaumont w Paryżu. Oprócz obowiązków pełnionych w firmie jest państwowym konsultantem w Departement de la Seine Saint Denis.

Współczesna architektura krajobrazu jest kolorowa. W ostatnim dziesięcioleciu byliśmy świadkami zdecydowanego zwrotu w kierunku stosowania barw kontrastujących, zarówno w scenerii miejskiej, jak i w projektach przeznaczonych dla okolic wiejskich. Zaczęły dominować mocne, często agresywne formy. Ten trend wykształcił się w Katalonii w latach 90. XX wieku. Od tego czasu wprowadzanie do architektury krajobrazu minimalistycznych form upowszechniło się na całym świecie.

Zaczęto kłaść większy nacisk na zróżnicowanie przyrodnicze, projektowanie przyjazne środowisku i ograniczenie zużycia paliw kopalnych, co odzwierciedla troskę obecną w świadomości ludzi na całym świecie. Ustanawianie trendów rozwoju bez wątpienia odbywa się dziś przede wszystkim w kontekście miejskim. Z rozrastaniem się miast wiąże się wiele kwestii wymagających przyjęcia określonych rozwiązań, jak i odpowiedzialność wobec przyszłych pokoleń. Wiele projektów realizuje się w centrach. Ulice i place są odnawiane, rekonstruowane lub projektowane na nowo, aby sprostać rosnącym wymaganiom zwiększającej się liczebnie populacji. Miejskie parki i nadbrzeża szybko wrastają w okolice znajdujące się dawniej na krańcach miast.

Na coraz większą skalę obserwujemy stosowanie surowców wtórnych oraz przekształcanie zaniedbanych obszarów, z myślą o oszczędzaniu energii. Wykorzystanie możliwości zestawiania nowych form czy materiałów z już istniejącymi stało się obecnie naczelną zasadą projektowania. Projekt Katharina Sulzer Platz, opracowany przez Vetsch Nipkow Partner Landschaftsarchitekten, jest pouczającym przykładem tego nowego sposobu wykorzystania opuszczonego obiektu przemysłowego.

Przede wszystkim skupiono się na opracowywaniu wysokiej jakości rozwiązań, jak również na wykorzystaniu wysokiej jakości materiałów, które dojrzewają z czasem. Równolegle z zastosowaniem materiałów droższych, na powierzchniach pokrytych tanim asfaltem czy betonem widzimy stosowanie mocnych, pięknych kolorów, tak jak w Passeig Garcia Faria w Barcelonie, projekcie Ravetllat & Ribas Arquitectes, w Diwang Park B w Shenzhen zaprojektowanym przez Urbanus Architecture & Design czy w Green Axis 13 w Monachium autorstwa Burger Landschaftsarchitekten. Bardzo interesujące podejście prezentuje Cour bleue, niebieskie boisko szkolne w Montrealu zaprojektowane przez NIP Paysage. Paletę barw tego prostego projektu ograniczono do zaledwie trzech kolorów, co dowodzi, jak subtelne może być użycie barwnej masy bitumicznej - wystarczy dodać kropelkę bieli.

Często w pomysłach widoczne jest wyraźnie artystyczne podejście. Można to tłumaczyć jedynie rosnącą wagą projektów krajobrazowych.

Nowy wymiar projektowaniu krajobrazowemu daje kontrast wynikający z wprowadzania miejskich form i materiałów w wiejską scenerię. Dostrzec to można w projektach norweskich punktów widokowych - w Aurland, autorstwa Todda Saundersa z Saunders Architecture i w Stor-Elvdal, autorstwa Carla-Vigga Holmebakka.

Nie można oczywiście pominąć poetyckiej ciszy będącej wciąż główną cechą projektów krajobrazowych. Z jej elegancką wizualizacją mamy do czynienia na Cmentarzu Bezimiennych w Hiroszimie, zaprojektowanym przez Hideki Yoshimatsu & Archipro Architects. Ten elegancki projekt wykorzystujący tanie materiały pokazuje światu, jaka szlachetność wynika z prostoty i wyrafinowania.

Powtórnie użyty beton kruszony w połączeniu z kamieniami rzecznymi i stalowymi prętami stanowią ciche wejście w zaświaty. Aby przejść ze spokojnego cmentarza do tętniącego życiem miasta, trzeba wykonać ogromny krok, ale spokój, jaki znajdujemy na cmentarzu w Hiroszimie, można odczuć także w zamkniętym ogrodzie General Mills Corporate Campus w Stanach Zjednoczonych zaprojektowanym przez Oslund & Associates. Ten projekt cechuje większa gwałtowność, wiele jest tu elementów kontrastujących ze sobą, ale jako całość daje on w efekcie poczucie pewnego rodzaju spokoju.

Być może najbardziej artystycznym i poetyckim z przedstawionych tu przykładów jest projekt młodych architektów z Girony (RCR Aranda Pigem Vilalta Arquitectes) - Parque de Pedra Tosca. Aby stworzyć ten niezwykle wyrafinowany, wpuszczony w podłoże ogród, użyto stali odpornej na korozję, skał i kamieni. Tak właśnie projektują, to jest ich sposób wykorzystania prostych w sensie strukturalnym materiałów, a szkice do projektu są tak poruszające, że można by je zawiesić na ścianie w galerii.

Książka zawiera także niewielki rozdziało placach miejskich. Na przykładzie niewymagającego prawdopodobnie dużych nakładów finansowych placu w Słowenii (renowacja placu Ćufarjeva, Scapelab) widać, jak dysponując skromnymi środkami, można stworzyć urocze miejsce publiczne. Barwiony asfalt, wyraziste kolory i tryskające w górę strumienie wody nadają placowi jedyny w swoim rodzaju wyraz kontrastujący z okolicznymi górami.

Manukau Square (David Irwin) jest typowym przykładem nowoczesnych, agresywnych form - wyraźnie zdefiniowane linie i płaszczyzny zaprojektowane z rozmachem, nowoczesne materiały i kontrastujące kolory. Ten czysty i przejrzysty plac łączy ze sobą stojące wokół budynki. Znajdujący się na poziomie obniżonym względem powierzchni terenu ogród Saitama Plaża (PWP Landscape Architecture) jest bardzo elegancki, a zobrazowana w nim zmienność pór roku jest czytelna dla każdego. Norweski plac Festplassen (Landskap Design) stanowi interpretację agresywnych, nowoczesnych form jako surowej symfonii w granicie. Skupiono się tu na wielości płaszczyzn kamienia, którego wyraz zmienia się wraz z pogodą i charakterem danej powierzchni.

Wyzwaniem dla dzisiejszej architektury krajobrazu jest tworzenie miejsc, w których ludzie mogą się gromadzić, czerpiąc z tego przyjemność. Deptak FUZI (AllesWirdCut Architektur) w Innichen we Włoszech to elegancki, minimalistyczny projekt z umieszczonym w centralnym punkcie, spokojnym zbiornikiem wodnym, w którym odbija się niebo - miejsce zarówno sprzyjające kontemplacji, jak i tętniące miejskim życiem. W łagodną szarość i czerń wprowadzono wyrafinowane, drobne akcenty czerwieni.

Użycie na dużą skalę światła jest obecnie główną cechą architektury krajobrazu na całym świecie. Zwracamy więcej uwagi niż kiedyś na wysoko wydajne źródła światła, coraz szerzej stosowana jest energooszczędna technologia LED.

Światło w nowych projektach krajobrazowych traktowane jest z ogromną dbałością - od surowego Zulzer Areał po przebudowane Ciarkę Quay Redevelopment (SMC Alsop) prezentujące futurystyczny, disnejowski pomysł na oświetlenie.

Poza sztucznym oświetleniem efektem chyba najczęściej stosowanym w nowych projektach krajobrazowych jest woda. W miastach nadmorskich chętnie rewitalizuje się nabrzeża lub porty wewnętrzne. Dawniej zaniedbane obszary takie, jak opuszczone przystanie czy fabryki przekształca się w obiekty rekreacyjne dla rosnącej liczebnie ludności. Dobrze znana jest linia brzegowa Barcelony. Począwszy od wyburzenia dzielnicy Barceloneta pod koniec lat 80. XX wieku, nabrzeże kataloń-skiej metropolii zaczęło rozwijać się w kierunku północnym - aż po ostatnie duże projekty w okolicach Forum. Zona de Banys Forum (BB & GC Arquitectes) - z ogromną baterią słoneczną i śmiałym ukształtowaniem terenu - stała się ikoną miasta. Innym przykładem jest HTO (Janet Rosenberg & Associates), plaża publiczna w Toronto, z zielonymi pagórkami obsadzonymi wierzbami i srebrnymi klonami. Piaszczysta plaża upstrzona jest wysokimi żółtymi parasolami, a drewniany chodnik biegnie samym brzegiem wody.

Nie każdy projekt krajobrazowy realizowany jest na poziomie ziemi. Impluvium - projekt zrealizowany na dachu w Montrealu - pokazuje niewykorzystane możliwości, jakie otwierają się przed architekturą krajobrazu. Ogromne połacie dachów światowych metropolii mogą stać się w przyszłości bardzo interesującym polem działania. Wprowadzenie różnorodności przyrodniczej na dachy budynków może się okazać jak najbardziej pożądane. Oznaczałoby, że udaje nam się w pewien sposób odzyskać zajętą ziemię.

Atlas najnowszej architektury krajobrazu to wspaniały przegląd starannie wybranych projektów związanych z planowaniem przestrzeni na całym świecie. Dlaczego akurat te? Dlaczego są one reprezentatywne dla rozwoju, który dokonał się w architekturze krajobrazu w ostatnim dziesięcioleciu? Moim zdaniem są to przykłady, które pozostaną w pamięci. Miejsca te, raz zobaczone, pozostawiają niezatarte wrażenie. Dlaczego? Myślę, że ma to coś wspólnego z naszym układem odniesienia, ze śladami przeszłości nagromadzonymi w naszej pamięci. Te ślady to kontekst kulturowy, różny na różnych kontynentach, w różnych krajach, w różnych miastach. Jednak dzięki dzisiejszej łatwości poruszania się naszym układem odniesienia może być Florencja, Pekin czy Quebec, a niekoniecznie najbliższa okolica. Uważam zatem, że pewne miejsca robią wrażenie, ponieważ sprawiają, że czujemy się w nich dobrze. Takie miejsce nie musi być piękne, kosztowne czy wymyślnie zaprojektowane, ale musi być przyjemne. Tam, gdzie jest przyjemnie, dzieci bawią się i śmieją. Przyjemnie jest wtedy, kiedy bicie kościelnych dzwonów niesie się w ciszy niedzielnego jesiennego poranka. Przyjemnie jest leżeć na plecach na zielonej łące i gapić się na płynące po niebie obłoki.

Kształtowanie ziemi, wody i roślinności to zasadnicze zadanie architektury krajobrazu. Dodanie koloru i światła odzwierciedla nowoczesne podejście do projektowania. Chodzi o wywołanie u widza określonych odczuć, wywarcie na nim silnego wrażenia. Może za sprawą kontrastującej, wyjątkowej, barwnej rzeźby z betonu, która dominuje w danym miejscu, a może za sprawą pełnej wyrazu ciszy, w której słychać tylko wiatr w koronach drzew.

Redaktor tej książki, Alex Sanchez Vidiella, dołożył starań, aby zawrzeć w niej najważniejsze projekty krajobrazowe ostatniego dziesięciolecia. Znajdują się tu 82 różne projekty podzielone na sześć kategorii: przestrzeń w wielkiej skali, woda w krajobrazie, przestrzeń miejska, place, zamknięte przestrzenie publiczne i przestrzenie mieszkalne. Bez wątpienia jest to bogate i zróżnicowane kompendium wiedzy o architekturze krajobrazu w pierwszym dziesięcioleciu nowego millennium.

Arne Saelen jest absolwentem uniwersytetów w Bergen i w Oslo, dyplom z nauk społecznych uzyskał w 1976 roku. W 1997 roku ukończył również wydział architektury krajobrazu w Universitetet for miljoog biovitenskap (UMB). W latach 1997-2007 wykładał w Teknisk-naturvitenskapelige Universitet (NTNU). Od 2004 roku jest pracownikiem naukowym UMB w Oslo. Zdobył wiele nagród w międzynarodowych konkursach na projekty krajobrazowe, uczestniczył w rozmaitych konferencjach i wystawach architektonicznych.

Data dodania produktu: 07 lipiec 2010.