Szukany produkt
 
Wydawnictwo 

Kategorie

 
 

Informacje

 
 
atlas uszkodzeń drzew leśnych tom I
atlas uszkodzeń drzew leśnych tom I
Z książką bez trudu określisz, co dolega drzewom

 

Autor: Guenter Hartmann, Franz Nienhaus, Heinz Butin
Tytuł: atlas uszkodzeń drzew leśnych tom I
Tytuł oryginału: Farbatlas Waldschaeden. Diagnose von Baumkrankheiten
Tłumaczenie: Gabriel Łabanowski
Rok wydania: 2009
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: twarde lakierowane okładki
Format: 150x210 mm
Ilość stron: 252
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 978-83-7073-700-9
Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza MULTICO
 
  • Opis
  • Spis treści
 

ATLAS USZKODZEŃ DRZEW LEŚNYCH TOM I

Drzewa czasem chorują. Objawy chorób bywają bardzo różne, bo przyczyn może być wiele. Jedne drzewa są atakowane przez szkodniki, inne ulegają grzybom chorobotwórczym, czasem są uszkadzane przez mróz lub suszę. Drzewom możemy pomóc, ale musimy wiedzieć, co powoduje ich nienaturalny wygląd. Właściwa diagnoza to szansa na uratowanie im życia.
 
Z tą książką bez trudu określisz, co dolega drzewom. Liczne zdjęcia, latami kolekcjonowane przez praktyków, pokazują charakterystyczne zniekształcenia i zmiany chorobowe. Przeglądaj fotografie, aż znajdziesz tę, która przedstawia uszkodzenia zauważone na chorym drzewie. Przeczytaj opis, porównaj z podobnymi objawami. Dzięki temu bezbłędnie nazwiesz przyczynę uszkodzeń.

Kompletna wiedza o chorobach i szkodnikach drzew oraz krzewów w dwóch tomach!

Tom I – opisy 300 chorób i szkodników występujących na 19 podstawowych gatunkach drzew rosnących w lasach oraz w parkach i arboretach. Ponad 650 zdjęć objawów.

Tom II – opisy 330 uszkodzeń spotykanych na pozostałych drzewach oraz krzewach leśnych i parkowych, np. na kasztanowcu, wierzbie, leszczynie czy jałowcu. Ponad 520 fotografii.


Drzewa reagują na infekcję patogenów, szkodniki lub zanieczyszczenie środowiska przede wszystkim zmianami fizjologicznymi. Postępujące uszkodzenia ujawniają się wcześniej lub później jako widoczne objawy chorobowe. Analiza objawów, to znaczy staranna ocena możliwie wszystkich występujących uszkodzeń w koronie, na pniu i korzeniach, prowadzi często już w terenie do ustalenia czynnika szkodliwego, bez konieczności przeprowadzenia badań laboratoryjnych.

Zdolność drzew do reagowania na różnorodność czynników szkodliwych różnymi objawami w przyrodzie jest ograniczona. Dlatego część objawów, obserwowanych oddzielnie, jest ogólnie rzecz biorąc niespecyficzna. To potwierdza się przede wszystkim przy postępujących, późnych stadiach choroby i u drzew w pełni zamarłych. Aby rozpoznać chorobę, ważna jest obserwacja wczesnych stadiów, które najczęściej wykazują zróżnicowanie i cechy specyficzne. Ponadto w terenie można także uwzględnić okoliczności występowania, na przykład przemijającą kolejność w odniesieniu do wywołanego chorobą zdarzenia lub zróżnicowanie objawów zależnie od właściwości stanowiska.

Jeśli obserwacja w terenie nie wystarcza, muszą zostać przeprowadzone badania laboratoryjne. Do nich należą między innymi oznaczenia mikroskopowe organizmów szkodliwych, chemiczna analiza zawartości składników pokarmowych i substancji szkodliwych oraz całoroczna analiza od początku choroby do uchwycenia momentu przemijania. U drzew takie metody są potrzebne przede wszystkim przy rozpoznawaniu typowego, długoterminowego procesu chorobowego, który może ciągnąć się ponad rok, a niekiedy nawet 10 lat, przy czym w sposób kompleksowy działają różne - predysponowane, wywołane, wzmocnione i towarzyszące - czynniki równocześnie lub jeden po drugim. Znany od dawna kompleks chorobowy, wywoływany przez naturalne czynniki szkodliwe, jak np. zamieranie buków i nekroza kory buków, konfrontuje się także z nowego rodzaju uszkodzeniami lasu uwarunkowanymi emisją substancji szkodliwych. Ich objawy są najczęściej ograniczone do cech niespecyficznych, dlatego w terenie rozpoznanie jest przeważnie niejednoznaczne. Prócz tego od dawna znana jest różnorodność specyficznych obrazów uszkodzeń powodowanych przez znane czynniki, naturalne lub antropogenetyczne.

Przy ocenie pojawiających się uszkodzeń drzew leśnych stawia się przede wszystkim pytania dotyczące widocznych objawów: jaki jest nowy rodzaj uszkodzenia lub jak często się pojawia. Podstawą do odpowiedzi jest jak najszersza znajomość dotychczas poznanego obrazu uszkodzeń. W wielu przypadkach jednak, aby jednoznacznie rozpoznać przyczynę choroby, nie można uciec od badania laboratoryjnego, które odgrywa ważną i często decydującą rolę, potwierdzającą wcześniejsze przypuszczenia. Niniejszy atlas ma być pomocny właśnie do analizy objawów w terenie.

W atlasie opisano łącznie 300 chorób i szkodników, które występują na 19 rodzajach lub gatunkach rodzimych drzew leśnych. Uszkodzenia zilustrowano 658 fotografiami.

Mamy nadzieję, że książka ta będzie pomocna szerokiemu kręgowi osób zainteresowanych ochroną lasów i posłuży do oznaczania uszkodzeń drzew leśnych w terenie na podstawie prostych, przeważnie zewnętrznie widocznych cech. Sądzimy, że tego rodzaju pomoc będzie cenna nie tylko dla leśników, lecz także dla tych, których interesuje stan zdrowotny drzew leśnych.

Jak korzystać z książki?
„Atlas uszkodzeń drzew leśnych. Tom I" daje możliwość oznaczenia w terenie występujących na drzewach leśnych sprawców uszkodzeń przez porównanie rzeczywistych objawów ich żerowania z fotografiami i krótkim opisem.

Należy przy tym przestrzegać pewnych zasad:
- wiele uszkodzeń można zobaczyć w typowej postaci tylko o określonej porze roku, co zaznaczono w tekście opisującym fotografie. Wskazówka ta może decydować o prawidłowym oznaczeniu lub niejednokrotnie może być konieczna przy poszukiwaniu chorych lub uszkodzonych drzew;
- do specyficznych cech uszkodzenia lub choroby należy najczęściej kilka różnych pojedynczych objawów. Te z nich, które można obserwować pojedynczo, dobrze jest widzieć w pełni rozwinięte, czyli w momencie, kiedy objaw uszkodzenia ma typową postać. Należy przy tym zwrócić uwagę także na częstość występowania objawów i ich przypisanie pojedynczym drzewom lub drzewostanom, a także na charakterystyczne zjawiska towarzyszące i inne okoliczności ich występowania. Poszukiwać przy tym należy możliwie dużo objawów na uszkodzonym drzewie i w jego otoczeniu, aby dokonać prawidłowej oceny. Do tego służą fotografie przedstawiające uszkodzenia powodowane przez szkodniki lub czynniki chorobotwórcze jako pojedyncze objawy lub stadia rozwojowe; są one przytoczone także w tekście;
- pewne objawy widoczne są tylko przy obserwacji całych drzew lub drzewostanów, dlatego pokazane są w znacznym oddaleniu, inne natomiast wymagają obejrzenia z bliska. W takim wypadku do oznaczania sprawcy uszkodzenia potrzebna jest lornetka powiększająca przynajmniej ośmiokrotnie, jak również mocna lupa. Tam, gdzie było to potrzebne i możliwe, zamieszczono fotografie przedstawiające widok ogólny i zbliżenie tej samej choroby lub szkodnika;
- do sprawdzenia obrazu uszkodzenia, które na zewnątrz drzewa nie jest widoczne i tym samym niełatwe do rozpoznania, np. nekroza łyka okryta grubą korą lub zgnilizna i przebarwienie drewna pnia i gałęzi, należy podejść w sposób szczególny, gdyż objawy te często widać dopiero po usunięciu korowiny za pomocą ośnika czy siekiery. Zgnilizny drewna i przebarwienia najlepiej oceniać na przekrojach poprzecznych przewróconych drzew. Odpowiednie do tego są także pniaki i złamane pnie;
- zidentyfikowanie bardzo małych, często mniejszych od 1 mm, owocników grzyba na igłach, liściach lub korze znacznie ułatwia wcześniejsze zwilżenie obiektu, w wyniku czego ukryte często w tkance gospodarza owocniki nabrzmiewają i stają się lepiej widoczne. Dzięki temu zabiegowi, posługując się lupą, można już tylko potwierdzić istnienie grzyba, ale do jego oznaczenia potrzebne są badania mikroskopowe. Na krążkach pnia ze zgnilizną drewna pozostawionych na kilka dni w temperaturze pokojowej ujawnia się charakterystyczne zabarwienie grzybni lub wyrastają z drewna owocniki szkodliwego grzyba.

Materiał ilustracyjny jest uporządkowany według rodzajów i gatunków drzew, na których były obserwowane objawy. Stąd w książce kolejność opisów jest następująca:
Drzewa iglaste
Świerk
Sosna
Jodła
Modrzew
Daglezja

Drzewa liściaste
Buk pospolity
Dąb
Klon
Jesion
Wiąz
Czereśnia ptasia
Lipa
Grab
Brzoza
Jarząb pospolity
Jarząb brekinia
Jarząb domowy
Olsza
Topola

Fotografie uszkodzeń gatunków lub rodzajów drzew są uporządkowane przeważnie według:
- odpowiednich organów drzewa,
- podobieństwa objawów.

Takiego uporządkowania dokonano świadomie, aby odpowiednio zróżnicować rozpoznawanie, poza tym porównywano podobne objawy powodowane przez różne czynniki. Gatunek drzewa lub rodzaj jest za każdym razem przedstawiony według tego samego układu. Na początku zawsze znajduje się opis obserwowanych uszkodzeń. Tekst opisujący uszkodzenia nawiązuje do możliwie licznych fotografii, dlatego jest dość ograniczony i zawiera przede wszystkim charakterystykę objawów. Składa się on z następujących akapitów:

Opis. Wygląd cech rozpoznawczych widocznych gołym okiem lub przy użyciu lupy (pomoc: lupa), a w wyjątkowych wypadkach mikroskopu (pomoc: mikro). Odwołanie do analizy chemicznej zwraca uwagę na możliwość lub konieczność określenia zawartości składników pokarmowych i substancji szkodliwych w igłach lub liściach w celu dokonania jednoznacznej diagnozy. Zawartość podana jest w mg/kg lub % suchej masy (s.m.) i, o ile możliwe, należy ją porównać z zawartością normalną lub graniczną powodującą wystąpienie objawów, które to wartości dostępne są w literaturze.

Podobne. Wskazanie na innych sprawców powodujących podobne uszkodzenia oraz wymienienie cech różnicujących, aby uniknąć możliwych pomyłek.

Uwagi. Spostrzeżenia o okolicznościach i znaczeniu występowania uszkodzeń w porównaniu do innych czynników.

Data dodania produktu: 31 lipiec 2009.