Szukany produkt
 
Wydawnictwo 

Kategorie

 
 

Informacje

 
 
architektura kierunki, mistrzowie, arcydzieła
architektura kierunki, mistrzowie, arcydzieła
Przewodnik po stylach i kierunkach

 

Autor: Jeremy Melvin
Tytuł: architektura kierunki, mistrzowie, arcydzieła
Tytuł oryginału: ...isms understanding architecture
Tłumaczenie: Antoni Winiarski
Rok wydania: 2006
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: miękkie laminowane okładki
Format: 140x205 mm
Ilość stron: 160
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 83-7265-083-7
Wydawnictwo: Elipsa
 
  • Opis
  • Spis treści
 

Książka jest podręcznym przewodnikiem po stylach i kierunkach w architekturze, poczynając od czasów przedklasycznych po współczesność. Daje doskonałe wprowadzenie do wszystkich ważnych dla historii architektury kierunków.

Każdy kierunek omawiany jest na dwóch stronach. Zasadnicze dla niego kwestie poprzedza krótkie wprowadzenie, wyjaśniające gdzie i w jakich okolicznościach kierunek się pojawił, jego tło historyczne oraz użyteczność i znaczenie dla rozwoju architektury. Następnie wymienieni są główni twórcy działający w ramach kierunku i główne wiązane z nimi dzieła. Omówienie uzupełniają zdjęcia budowli, wskazanie pokrewnych i przeciwstawnych stylów architektonicznych.

Opracowanie z pewnością pomoże zrozumieć architekturę i stanie się pierwszym przewodnikiem dla tych, których interesują wspaniałe budowle.

Architektura otacza nas wszędzie. Jej obecność i związek z człowiekiem wpływa na kształt naszego życia. Gdy wchodzimy do jakiegoś budynku, jego wnętrze i sposób komunikacji wywołuje rozmaite uczucia i skojarzenia. Architektura w ciągu wieków bardzo się zmieniała, zależnie od epoki, miejsca i warunków społecznych. Te różnice pozwalają zakwalifikować każdy rodzaj architektury do jednego lub kilku kierunków (izmów). Kierunek odnosi się do konkretnego okresu w historii budownictwa; może zostać zdefiniowany i opisany na podstawie szczególnych, występujących w owym okresie cech.

Książka ta stawia sobie za cel umożliwienie czytelnikowi zrozumienia podstawowych kierunków w architekturze (izmów). Różnice istniejące między tymi kierunkami wywodzą się raczej z zagadnień budowlanych niż z ideologii. Podstawowe cechy budynku są określone przez jego przeznaczenie, miejscowy klimat, dostępność materiałów budowlanych. Z biegiem czasu z tych determinantów wynikły pewne konwencje. Wygląd budynków w określonym miejscu i czasie stawał się częścią miejscowej kultury, często przeradzając się w długotrwała tradycję. Różnymi drogami, m.in. poprzez handel z innymi krajami, ugruntowane w jednym miejscu tradycje budowlane zaczęły wywierać wpływ na społeczeństwa i ich kulturę w innych miejscach, często bardzo odległych. I tak na przykład Europejczycy przenieśli swoje architektoniczne wzorce do kolonii. Architektura wszędzie kształtowała się tak, by tworzyć środowisko odpowiednie do panujących w danym miejscu warunków naturalnych. Szybko jednak stała się sposobem oddziaływania na otoczenie. Tak jest i dziś: architektura pomaga kontaktom człowieka z przyjaciółmi, sąsiadami i wszystkimi ludźmi, którzy budynek odwiedzają. Architektura także w znacznym stopniu wyznacza miejsce właściciela budynku w społeczeństwie.

Chcemy, by ta książka pozwoliła czytelnikowi zorientować się w podstawowych kierunkach w architekturze i w tym, co ukształtowało te kierunki; żeby ukazała, jakie warunki fizyczne i społeczne miały na to największy wpływ. Nie jest możliwe w niewielkiej książce określenie wszystkich podstawowych cech, które pozwolą na zaliczenie danego budynku do określonego kierunku. Staramy się jednak wskazywać, w jaki sposób architekci korzystali z konkretnej estetyki w celu rozwiązywania praktycznych problemów, a także jak posługiwali się nią dla wyrażania pewnych idei.

Nie ma ustalonych definicji kierunków w architekturze; bywają architekci i budynki, które bez trudu można zaliczyć do kilku stylów. Dla potrzeb tego opracowania podzieliliśmy wszystkie kierunki na pięć podstawowych kategorii. Zdarzają się kierunki, które przez długi czas nie ulegały zasadniczym zmianom, na przykład konfucjanizm, który bardzo długo utrzymywał się w tradycji chińskiej architektury, związanej z miejscowym porządkiem społecznym. Inne, jak hinduizm, trwały równie długo, ale lepiej ukazują sposób kształtowania się tradycji architektonicznej pod wypływem zmian, które mają większe znaczenie niż elementy niezmienne. Bardziej więc odzwierciedla szybkość rozprzestrzeniania się idei, zwłaszcza wśród architektów, bardziej odpowiadająca potrzebie czasu. Wreszcie są w architekturze kierunki, które przez pewien okres współistnieją z innymi, niemal przeciwstawnymi. I tak wyzwaniom XIX wieku odpowiadał zarówno monumentalny urbanizm, jak mediewizm. Aż do połowy XIX wieku architekci nie uważali, że reprezentują jakiś jeden określony kierunek w architekturze. Nie czuli takiej potrzeby, chociaż niewątpliwie zdawali sobie sprawę z dość zasadniczych różnic między poszczególnymi twórcami i prądami, w których obrębie mieściła się ich twórczość. Mniej więcej od lat 30. XIX wieku architekturę zaczęto wiązać z polityka, a wybór stylu przez architekta stawał się kwestia coraz wyraźniej ideologiczna. Już na początku XX wieku właściwie każdy architekt musiał się identyfikować z jakimś konkretnym kierunkiem. Na szczęście w ostatnich latach architekci zaczęli opierać się takiemu szufladkowaniu.

1 OGÓLNE PRĄDY W KULTURZE (np. humanizm, neoklasycyzm)
Te kierunki są silnie związane z ogólnymi prądami w kulturze - powstały w ramach określonego kierunku w sztuce jako jego pochodna. Znacznie rzadziej ogólny nurt w kulturze rozpoczynał swój byt od nowego prądu w architekturze. Prąd taki zawsze pojawiał się równolegle w innych dziedzinach sztuki i wywierał wpływ na architekturę, wzajemnie także podlegając przekształceniom pod jej wpływem.

2 RUCHY ZDEFINIOWANE PRZEZ SAMYCH ARTYSTÓW (np. puryzm, strukturalizm)
Większość tych kierunków datuje się na XIX i XX wiek. W tym okresie architekci często czuli potrzebę określenia swojego stanowiska wobec różnych prądów artystycznych i znalezienia się w obrębie jednego z nich. Gdy było to możliwe, architekci jednoczyli się, tworząc grupy, określające swoje stanowisko wobec innych, współczesnych sobie grup, a także wobec tego, co zdarzyło się w architekturze w przeszłości. Takie grupy często definiowały się, ogłaszając manifesty, niekiedy o nadmiernie uroczystej retoryce.

3 KIERUNKI ZDEFINIOWANE PÓŹNIEJ (np. preklasycyzm, manieryzm)
Niektóre kierunki nazywane byty dopiero przez historyków sztuki, badających architekturę z perspektywy czasu i próbujących określić, co w danej epoce było typowe, a co pojawiało się rzadko. Budowniczowie Knossos na przykład z pewnością nie myśleli o sobie jako o preklasykach. Musieliby znać definicję klasycyzmu, a taka wówczas jeszcze nie istniała. Nie da się jednak zaprzeczyć, że ich teorie i dzieła pozwoliły uformować się klasycyzmowi. A klasycyzm w rozmaitych odmianach był tym stylem w architekturze, który najwyraźniej zaznaczył swój wpływ na przestrzeni dziejów. Te nazwy, post factum nadane rozmaitym kierunkom, stały się ważnymi narzędziami pozwalającymi zrozumieć, jak trendy architektoniczne współistniały, zachodziły na siebie, wpływały jeden na drugi i rozwijały się na przestrzeni dziejów.

4 KIERUNKI IDEOLOGICZNE (np. pietyzm, totalitarianizm)
Każda sztuka może stać się wyrazicielka ideologii w mniejszym lub większym stopniu. Trzeba zaznaczyć, że związki architektury z ideologia są pośród innych dziedzin sztuki wyjątkowe. Architektura. szczególnie gdy projekt materializuje się w postaci budynku, wymaga wystawienia komuś rachunku. Im większa skalę ma dzieło architekta, tym potężniejsza i bogatsza musi być osoba, która za nim stoi. Prawda ta przewija się przez cała historię i dotyczy w równym stopniu hiszpańskiego króla Filipa II, jak radzieckiego wodza Stalina.

5 KIERUNKI REGIONALNE LUB NARODOWE (np. szintoizm)
Odkąd pojawiły się techniki umożliwiające transport na duże odległości materiałów budowlanych i pozwalające na tworzenie wewnątrz budynku warunków klimatycznych niezależnych od tych panujących na zewnątrz, architektura zerwała - ścisły dotąd - związek z otoczeniem naturalnym. Aż do tego momentu tradycja architektoniczna kształtowała się w równym stopniu poprzez idee i wierzenia określonego społeczeństwa, jak przez klimat, topografię. Wszystkie te czynniki miały wpływ na regionalna architekturę. W XIX wieku te tradycje historyczne często byty wiązane z problemem narodowej tożsamości.

Data dodania produktu: 20 czerwiec 2006.
 

Klienci, którzy wybrali ten produkt, kupili również:

dom z duszą
dom z duszą