Szukany produkt
 
Wydawnictwo 

Kategorie

 
 

Informacje

 
 
agroturystyka w agrobiznesie
agroturystyka w agrobiznesie
Całokształt podstawowej wiedzy o agroturystyce

 

Autor: Damian Knecht
Tytuł: agroturystyka w agrobiznesie
Rok wydania: 2009
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: miękka
Format: 165x240 mm
Ilość stron: 184
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 978-83-255-1128-9
Wydawnictwo: C.H. BECK
 
  • Opis
  • Spis treści
 

AGROTURYSTYKA W AGROBIZNESIE

Prof. dr hab. Damian Knecht - pracownik naukowy i wykładowca Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, Wydział Biologii i Hodowli Zwierząt oraz Wyższej Szkoły Zarządzania „Edukacja" we Wrocławiu, Wydział Turystyki w Kłodzku; autor bądź współautor wielu publikacji M z dziedziny turystyki, agroturystyki i marketingu.

Agroturystyka – dodatkowe źródło finansowania agrobiznesu!

Podręcznik zawiera całokształt podstawowej wiedzy o agroturystyce. Uwzględniono w niej aktualny dorobek rodzimych Autorów publikacji traktujących o turystyce wiejskiej i realiach działalności w agrobiznesie, agroturystyce i marketingu w tej sferze działalności. Struktura książki odpowiada programowi studiów na kierunku Turystyka i rekreacja. Publikacja zawiera również powiązania wielokierunkowej działalności gospodarstwa z wszystkimi elementami rynkowymi jego otoczenia, jako głównymi determinantami skutecznego zarządzania przedsiębiorstwem agroturystycznym.

Autor omawia m.in. takie zagadnienia, jak:
• istota i zadania agroturystyki i agrobiznesu,
• sfery działalności agrobiznesu,
• organizacja i obsługa ruchu turystycznego na wsi,
• społeczny i ekonomiczny wymiar działalności turystycznej,
• instytucjonalne czynniki rozwoju,
• marketing i rynek,
• rozwój agroturystyki w Polsce.

Publikacja jest podręcznikiem akademickim kierowanym do studentów, doktorantów, pracowników naukowych i słuchaczy studiów podyplomowych na kierunku Turystyka i rekreacja oraz kierunkach ekonomicznych i zarządzania. Będzie też pomocną lekturą dla praktyków – właścicieli gospodarstw agroturystycznych oraz przedstawicieli samorządu terytorialnego odpowiedzialnego za strategie rozwoju regionalnego na terenach wiejskich.

Opracowanie spełnia wymogi podręcznika akademickiego, wprowadza w szereg tematów, na podstawie czego można budować plany badawcze w sferze agroturystyki i jej pogranicza. Ukazuje w sposób niezwykle optymistyczny możliwości rozwoju usług turystycznych i pozyskania nowych źródeł dochodu przez gospodarstwa rolne. Opis wybranych przykładów (...) trzeba uznać jako zaletę podręcznika.

W ostatnim ćwierćwieczu XX w. zarówno w literaturze polskiej, jak i literaturze światowej pojawiało się pojęcie agroturystyka (agritourism). Składa się ono z dwóch członów: agro i turystyka. Przedrostek agro wywodzi się od terminu greckiego agros, oznaczającego rolę, i agronomos, odnoszącego się do zarządzającego majątkiem rolnym, natomiast turystyka to forma czynnego wypoczynku poza miejscem zamieszkania, która jest inspirowana potrzebami poznawczymi, wypoczynkowymi i sportowymi. Obejmuje wszelkie formy dobrowolnej zmiany miejsca pobytu. Agroturystyka de facto jest terminem wprowadzonym przez przedstawicieli strony podażowej, reprezentujących interesy gospodarstw rolnych świadczących usługi turystyczne. Spowodowało to znaczne rozszerzenie pojęcia na wszelkie rodzaje działalności związane z obsługą nie tylko turystów, ale i wczasowiczów. Stąd pojęcie agroturystyka jest inaczej rozumiane przez turystów, a nieco inaczej przez świadczących usługi agroturystyczne. Dla turysty agroturystyka oznacza aktywność turystyczną człowieka, który zamierza poznać produkcję rolniczą i/lub wypoczywać w środowisku rolniczym.

Natomiast podmioty świadczące usługi agrotury styczne w zakres pojęcia agroturystyka włączają różne formy hotelarstwa — agrohotelarstwo, gastronomii — agrogastronomię, rekreacji — agrorekreację, wypoczynku — agrowypoczynek, sportu — agrosport, a nawet lecznictwa i rehabilitacji — agroterapię.

Pojęcia te nie są nowością. Większość z nich jest już używana w praktyce. Ponadto do agroturystyki włącza się niektóre elementy sprzedaży bezpośredniej oraz wszelkiego rodzaju uczestnictwo czy obserwację produkcji rolniczej, czyli agroturystykę właściwą. Powstały nowe skróty, jak agritainment z kombinacji wyrazów agri i entertainment. Najczęściej dla podmiotów oferujących produkty i usługi agroturystyczne agroturystyka jest działalnością mieszaną, obejmującą wszystkie lub niektóre wymienione działalności.

U podstaw idei agroturystyki leży przekonanie, że gospodarstwo rolne jest zasadniczym podmiotem dostarczającym usług turystycznych. Posiadając wolne zasoby pracy, mieszkalne czy taniej żywności, może ono dzięki działalności agroturystycznej, uzupełniać swoje dochody. Jednak praktyka wykazuje, że działalnością agroturystyczną są także zainteresowane inne podmioty gospodarcze, a same gospodarstwa rolne, zwłaszcza te położone na terenach predysponowanych do uprawiania turystyki, często szybko marginalizują działalność rolniczą na rzecz agroturystycznej. Istnieją przykłady penetrowania przez międzynarodowy kapitał działalności agroturystycznej na najbardziej malowniczych krajobrazowe terenach i inwestowania w tego typu przedsięwzięcia, dające szybki zwrot kapitału. Już wkrótce może się okazać, że rolnicy zostaną wyparci z rynku najbardziej atrakcyjnych usług i produktów agroturystycznych, a także z najbardziej atrakcyjnych terenów. Będą oni jedynie dostarczycielami ziemi i pracy pod dyktando kapitału. Być może, rolnikom pozostaną tylko te najmniej atrakcyjne kierunki agroturystyki.

Turystyka wiejska nie jest pojęciem równoznacznym z agroturystyka. Pojęcia te jednak bardzo mocno się zazębiają. Na ogół turystyka wiejska, oprócz ukazania produkcji roślinnej, zwierzęcej i przetwórstwa, obejmuje także i te rodzaje działalności ludzkiej, które wiążą się z życiem na wsi, jej kulturą, religią, z tym wszystkim, co się kryje pod pojęciem etnografia. Skupianie się wyłącznie na agroturystyce, z wyłączeniem turystyki wiejskiej, jest sztuczne. Gospodarstwa rolne stanowią przecież istotną część terenów wiejskich.

Zakres pojęcia agroturystyka zmienia się w zależności od regionu geograficznego świata. Zmieniają się także relacje między pojęciami agroturystyka a turystyka wiejska. Zmienność ta jest wynikiem roli, jaką odgrywają społeczność wiejska i rolnictwo w danym kraju czy regionie. W wielu stanach USA, gdzie społeczność wiejska w sensie europejskim prawie nie istnieje, pojęcia agroturystyki i turystyki wiejskiej są niemal równoznaczne.

Agroturystyka jest obecnie przedmiotem znacznego zainteresowania polityki społecznej, gospodarczej, rolnej oraz rolników, dla których stała się szansą na zdobycie nowych źródeł dochodów.

W książce tej, będącej podręcznikiem przeznaczonym dla studentów akademii rolniczych, wychowania fizycznego i ekonomicznych na kierunkach związanych z rolnictwem i turystyką, wykorzystano opinie i propozycje rodzimych badaczy zajmujących się agroturystyką, agrobiznesem, marketingiem, mających bogate i cenne doświadczenia w swoich specjalnościach, uznając, że polskie doświadczenia są specyficzne, a tym samym bardzo edukujące.

Podręcznik składa się z dziewięciu rozdziałów. W pierwszych rozdziałach przedstawiono istotę działalności agroturystycznej, zakres, sfery i otoczenie agrobiznesu oraz jego powiązania z biznesem agroturystycznym. W dalszych omówiono ekonomiczne i społeczne wymiary agroturystyki, specyfikę rynku tych usług, meandry marketingowej opcji prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego. Ukazano prawne, ekonomiczne oraz ekologiczne aspekty prowadzenia działalności agroturystycznej. Opisano także kierunki rozwoju tej działalności. W każdym z rozdziałów wykorzystano praktyczne studia przypadków z południowo-zachodniej Polski, będących egzemplifikacją teorii i poglądów funkcjonujących w nauce i praktyce.

Książka ta może także stanowić źródło wiedzy dla uczniów szkół średnich o profilach turystycznym, ekonomicznym i rolniczym. Zapewne zainteresuje również administrację samorządową, w tym planistów zajmujących się opracowaniem planów rozwoju regionalnego, oraz osoby zainteresowane problematyką rozwoju agroturystyki w regionach.

Publikacja zawiera wiele własnych przemyśleń i propozycji autora, a prezentacja problemów powinna ułatwić ewentualne ich wykorzystanie w praktyce gospodarczej. Treść książki jest także odzwierciedleniem wykładów/konwersatoriów prowadzonych na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu oraz w Wyższej Szkole Zarządzania

„Edukacja" we Wrocławiu, a po części szkoleń i konsultacji prowadzonych przez autora w wielu gospodarstwach na Dolnym Śląsku.

Autor wyraża nadzieję, że książka napisana dla studentów, znajdzie również uznanie wśród praktyków. Będzie inspirować rolników do podejmowania działalności agroturystycznej w celu uzyskania nowych źródeł dochodów, odpowiadając tym samym na intensywnie rozwijającą się w społeczeństwie potrzebę wypoczynku na rodzimych terenach wiejskich. Przyczyni się w efekcie do rozwoju ekonomicznego i dalszego postępu społecznego ludności wsi.

Samo pojęcie agroturystyki w literaturze polskiej pojawiło się stosunkowo niedawno, ale konieczne jest jego zdefiniowanie ze względów dydaktycznych, naukowych i formalnoadministracyjnych. Prawidłowa definicja powinna być na tyle szeroka, aby zawierała nieprzewidywalne sytuacje, i na tyle ścisła, aby utrudniała „podszywanie się" pod agroturystykę w celu uzyskania nieuprawnionych korzyści.

Agroturystyka - to rodzaj turystyki, którą się prowadzi na terenach rolniczych, wykorzystując wolne pomieszczenia po adaptacji, budynki gospodarcze rolników oraz produkcję i usługi ich właścicieli.

Agroturyzm - to aktywne uczestnictwo ludności napływowej, turystów rodzimych i zagranicznych w różnych przejawach życia społeczno-kulturowego wsi.

Agroturystyka pozostaje w bardzo ścisłym związku z gospodarstwem, ponieważ między innymi produkcja roślinna i hodowla zwierząt stanowią jedną z atrakcji pobytu turystów w gospodarstwie, a ponadto działalność ta opiera się na organizowaniu pobytu turystów przez rodzinę rolniczą we własnym gospodarstwie rolnym.

Według innego autora jest to forma wypoczynku odbywającego się na terenach wiejskich o charakterze rolniczym, opartego na bazie noclegowej i aktywności rekreacyjnej związanej z gospodarstwem rolnym lub równoważnym jego otoczeniem (przyrodniczym, produkcyjnym, usługowym).

Ponadto autor ten definiuje omawiane zjawisko z dwóch punktów widzenia:
• uczestników (gości) - dla nich jest to forma wypoczynku, którą można nazwać formą lub rodzajem rekreacji,
• organizatorów (gospodarzy, przedsiębiorców turystycznych, stowarzyszeń) - dla nich jest to przedsięwzięcie turystyczne lub, w krańcowej postaci, świadczenie usług czy organizowanie pobytu.

W rzeczywistości agroturystyka to forma działalności wypoczynkowej (rekreacyjnej), którą się zajmują obie strony. Jej miejscem jest zwykle gospodarstwo rolne, może to być także inne gospodarstwo wiejskie. Największą bazą agroturystyczną dysponuje województwo małopolskie - ponad 1500 gospodarstw, oraz województwo warmińsko-mazurskie - od 901 do 1500 gospodarstw agroturystycznych. Bazą składającą się z więcej niż 600 gospodarstw dysponują województwa pomorskie, podlaskie i podkarpackie. Najmniej gospodarstw agroturystycznych - poniżej 200, funkcjonuje w województwach lubuskim, opolskim i łódzkim.

Większość gospodarstw agroturystycznych utworzono na terenach nadmorskich, górskich oraz w okolicach jezior.

W literaturze przedmiotu spotykamy wiele określeń wypoczynku na wsi, np.:
• agroturystyka lub turystyka agrarna (agrotourism),
• turystyka wiejska (rural tourism),
• turystyka zielona, delikatna, łagodna,
• ekoturystyka, ekoagroturystyka,
• turystyka alternatywna,
• turystyka farmerska lub zagrodowa (farm tourism).

Na potrzeby rozważań przyjmuje się, iż agroturystyka jest częścią turystyki wiejskiej. Jednocześnie, możliwe jest funkcjonowanie agroturystyki zbliżonej w formie i założeniach do turystyki krajoznawczej czy ekoturystyki. Niejednokrotnie turystykę wiejską oraz agroturystykę utożsamia się z ekoturystyką, jednak pojęcia te nie są równoznaczne. Możliwe jest występowanie zjawiska ekoagroturystyki po spełnieniu przez agroturystykę pewnych warunków, które mają ścisły związek z kodeksem etycznym tej drugiej, takich jak:
• odpowiedzialne korzystanie z naturalnych zasobów ziemi,
• szacunek dla kultury lokalnej,
• minimalizowanie zniszczeń w przyrodzie regionu,
• wykorzystanie regionalnych produktów i umiejętności,
• troska o zachowanie bioróżnorodności.

Ekoturystyka podkreśla związek ze środowiskiem przyrodniczym, natomiast turystyka wiejska oraz agroturystyka akcentuje związek ze środowiskiem wiejskim, czyli kulturowym.

Relacja ta sygnalizuje złożoność problemu zależności poszczególnych rodzajów turystyki. Wiele argumentów przemawia za traktowaniem pojęcia turystyki wiejskiej jako nadrzędnego w stosunku do agroturystyki i innych form turystyki wykorzystujących walory i zasoby wsi.

Można więc zdefiniować agroturystykę jako „rodzaj turystyki alternatywnej na terenach wiejskich organizowany przez rodziny rolnicze z wykorzystaniem zasobów gospodarstwa rolnego oraz zasobów przyrodniczych, kulturowych i infrastrukturalnych wsi i regionu.

Definicja ta pozwala wyłączyć te rodzaje wypoczynku, które nie są związane z otoczeniem czynnego gospodarstwa rolnego. Agroturystyka jest więc niczym innym, jak organizowaniem pobytu turystom w gospodarstwie wiejskim. Natomiast turystyka wiejska jest pojęciem znacznie szerszym i obejmuje ogół wszystkich zjawisk turystycznych zachodzących na obszarach wiejskich.

Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazuje na odmienność tych dwóch dziedzin na poziomie rodzaju gospodarstwa. I tak, przez agroturystykę należy rozumieć świadczenie usług turystycznych w czynnym gospodarstwie rolnym w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowi ona dodatkowe źródło dochodów dla rolnika.

Turystyka wiejska natomiast to świadczenie usług turystycznych w gospodarstwach domowych prowadzonych przez ludność nieprowadzącą działalności rolniczej. Stanowi niejednokrotnie alternatywne źródło dochodów dla gospodarstwa domowego.

Można wyróżnić następujące cechy wspólne agroturystyki i turystyki wiejskiej:
• rozmieszczenie na obszarach wiejskich,
• mała skala przedsięwzięcia,
• wykorzystanie otwartej przestrzeni,
• wykorzystanie osobliwości regionu, stanowiących atrakcję turystyczną,
• wykorzystanie tradycji regionalnych,
• kontakt z naturą,
• sprzyjanie zachowaniu krajobrazu,
• dbałość o zachowanie specyficznych cech, które można odnaleźć w danym regionie kraju.

Data dodania produktu: 05 sierpie 2010.